Blancmange

Geboren in Harrow in het noordwesten van Londen, vormde Blancmange zich in 1979 rond Neil Arthur en Stephen Luscombe, na een kortstondige deelname van Laurence Stevens. Het project hoort bij de Britse synthpop en new wave van het begin van de jaren 80, met droge keyboardlijnen, dansbare ritmes en melodieën met oosterse invloeden. Na een eerste ep en een bijdrage aan de compilatie Some Bizzare in 1981 bracht Blancmange in 1982 Happy Families uit, gevolgd door Mange Tout in 1984 en Believe You Me in 1985, voordat de groep in 1986 uit elkaar ging. Aan het eind van de jaren 2000 opnieuw geactiveerd, keerde Blancmange in 2011 terug met Blanc Burn; de gezondheidssituatie van Stephen Luscombe leidde ertoe dat Neil Arthur later alleen onder die naam verderging. Sindsdien heeft Blancmange een meer introspectieve schrijfstijl ontwikkeld, ergens tussen elektronische pop, uitgeklede new wave en instrumentale passages, op albums als Happy Families Too... (2013), Semi Detached (2015), Commuter 23 (2016), Unfurnished Rooms (2017), Wanderlust (2018), Mindset (2020) en Private View (2022). Naast Blancmange heeft Neil Arthur ook de projecten Fader met Benge en Near Future met Jez Bernholz geleid.