Lindisfarne

Opgericht in Newcastle upon Tyne aan het eind van de jaren zestig, aanvankelijk onder de naam Brethren voordat men Lindisfarne aannam, behoort de groep tot een Engelse folkrockscene waarin vocale harmonieën, akoestische en elektrische gitaar, mandoline, viool en een in Oost‑Engeland verankerde aanpak samenkomen. De klassieke bezetting bestond uit Alan Hull, Ray Jackson, Simon Cowe, Rod Clements en Ray Laidlaw. Lindisfarne kreeg in het begin van de jaren zeventig bekendheid met Nicely Out of Tune (1970), gevolgd door Fog on the Tyne (1971) en Dingly Dell (1972), platten die een geluid vestigden dat Britse folk, melodische rock en country-tinten mengde. Na een eerste personeelswisseling in 1973 en een ontbinding in 1975 hergroepeert Lindisfarne zich, keert terug naar het podium en brengt Back and Fourth uit in 1978, gevolgd onder meer door The News in 1979 en Sleepless Nights in 1982. In de loop der decennia schakelde de groep van een formule die sterk op de volksinstrumenten leunde naar een bredere formatie die ook saxofoon, fluit of accordeon omvatte, zonder af te wijken van haar akoestische basis. De dood van Alan Hull in 1995 markeerde een keerpunt, maar Lindisfarne ging door met nieuwe samenstellingen en albums als Here Comes the Neighbourhood (1998) en Promenade (2002). Sinds de jaren 2010 zet Lindisfarne zijn live-activiteiten voort rond historische leden en muzikanten uit de Newcastle-scene.