Chris Difford

Geboren in Greenwich in het zuidoosten van Londen, verscheen Chris Difford halverwege de jaren zeventig als medeoprichter van Squeeze, een Engelse band die poprock, new wave en sterk verhalende popsongwriting combineerde. In het duo dat hij met Glenn Tilbrook vormde, richtte Difford zich vooral op de teksten, die geworteld zijn in het Britse alledaagse leven, sociale observaties, stedelijke details en een subtiele ironische toon, te horen in nummers als Up the Junction, Cool for Cats, Tempted en Black Coffee in Bed. Na de eerste ontbinding van Squeeze begin jaren tachtig bleef hij actief als songwriter voor andere artiesten, waaronder Jools Holland, Elvis Costello en Wet Wet Wet, en bracht hij in 1984 samen met Tilbrook het album Difford & Tilbrook uit. Vervolgens volgde Difford een meer uitgeklede solocarrière, tussen akoestische pop, lichte folk en intieme songwriting, met albums als I Didn’t Get Where I Am (2002), South East Side Story (2006), The Last Temptation of Chris (2008), Cashmere If You Can (2011), Fancy Pants met Boo Hewerdine (2016), Let’s Be Combe Avenue (2017), Pants (2018) en 50 Years (2025), parallel aan de regelmatige reünies van Squeeze.