Roberto Negro

Geboren in Turijn in 1981 groeide Roberto Negro op in Kinshasa voordat hij in 1995 naar Frankrijk verhuisde, een pad dat deels een schrijfstijl verlicht die openstaat voor stromingen tussen jazz, hedendaagse muziek en improvisatie. Pianist, componist en producer, Negro kreeg zijn opleiding vooral aan het Conservatorium van Chambéry en vervolgens in Parijs, waar hij werk ontwikkelt dat zich op de rand van creatieve muziek situeert. Medeoprichter van het Tricollectif in 2011, verruimt hij daarna de formaten, van solo tot groot ensemble, met constante aandacht voor de dialoog tussen componeren en spontane uitvoering. Zijn discografie als leider of mede-leider omvat Downtown Sorry (2010), Loving Suite for Birdy So (2014), Garibaldi Plop (2017), Kings & Bastards (2018), Papier Ciseau (2020), Les Métanuits met Émile Parisien (2023) en Newborn met Ensemble intercontemporain (2024). Roberto Negro heeft ook projecten ontwikkeld met Théo Ceccaldi, Sylvain Darrifourcq, Michele Rabbia of Élise Caron, evenals regelmatige theaterwerkzaamheden. Zijn pianospel legt de nadruk op klankcontrast, fragmentarische vormen, een voorkeur voor een afwijkende melodie en flexibele ritmische constructies, in een taal die geschreven muziek, vrije improvisatie en het gevoel voor collectieve podiumervaring samenbrengt.