Cristina Branco

Geboren in Almeirim, in de regio Ribatejo in Portugal, in 1972, maakt Cristina Branco deel uit van de heropleving van de fado die in de jaren 1990 ontstond. Ze ontwikkelt een benadering die nauw verbonden is met poëzie en muzieksoorten verwant aan jazz. Oorspronkelijk aangetrokken door jazz en chanson, wendde Cristina Branco zich tot fado na het ontdekken van opnamen van Amália Rodrigues en begon ze in kleine zalen te zingen, voordat ze werd uitgenodigd in Nederland, waar in 1997 haar eerste livealbum 'Cristina Branco in Holland' verscheen. Haar carrière kreeg vervolgens vorm rond albums als 'Murmúrios' (1998), 'Corpo Iluminado' (2001), 'Ulisses' (2005), 'Menina' (2016), 'Branco' (2018) en 'Eva' (2020), die getuigen van een voortdurende samenwerking met gitarist Custódio Castelo en andere musici uit zowel de fado als de Europese jazz. Cristina Branco's repertoire vermengt traditionele fado's, eigen composities en muziek op gedichten van klassieke en hedendaagse Portugese dichters, met aandacht voor tekst, diction en sobere akoestische arrangementen. Ze is veelvuldig aanwezig op Nederlandse, Belgische, Franse en Duitse podia en ontwikkelt tijdens tournees een kamerfado, vaak intiem, die in dialoog staat met het chanson, folk en bepaalde vormen van geïmproviseerde muziek.