Bandabardò

Bandabardò ontstond in Florence in 1993 rond Erriquez en Finaz en ontwikkelde zich in het Italiaanse livecircuit voordat de band een discografie opbouwde die zich beweegt tussen folkrock, de Italiaanse liedtraditie, ska en mediterrane accenten. Bandabardò presenteert zich als een collectief waarin akoestische gitaren, een rockpuls, synkopen en koren een centrale plaats innemen, met een directe schrijfstijl die evenzeer door podiumenergie als door een populaire gevoeligheid wordt bepaald. Deze ontwikkeling kreeg vorm op Il circo mangione (1996), Iniziali bì-bì (1998), Mojito Football Club (2001), Bondo! Bondo! (2004) en Ottavio (2008), albums die de uitbreiding van hun publiek in clubs, op festivals en alternatieve podia in Italië begeleidden. Zonder de feestelijke folkbasis los te laten, voegde Bandabardò geleidelijk meer elektrische kleuren en ruimere arrangementen toe, terwijl de band trouw bleef aan een akoestische, collectieve esthetiek. Na de dood van Erriquez in 2021 zette Bandabardò zijn activiteit voort en verlengde daarmee een verhaal dat van meet af aan verbonden is met de Toscaanse onafhankelijke scène en het livewerk.