Keo

In Londen gevestigd na zijn begin in Devon, brengt Keo de broers Finn en Conor Keogh samen met Oli Spackman en Jimmy Lanwern rond een stijl die alternatieve rock, post-grunge en melodische spanning uit de jaren negentig verenigt. De band ontwikkelt een schrijfstijl gedragen door dikke gitaren, duidelijke dynamische opbouw en een stem die fragiliteit en frontale impact verbindt, in een esthetiek die zowel aan Jeff Buckley, Radiohead, The Smashing Pumpkins doet denken als aan een recentere Britse scene als Wunderhorse of Fontaines D.C. Keo begon in de vroege jaren 2020 zijn nummers te verspreiden en bouwde zijn aanwezigheid op via een reeks singles, waaronder Puta (2022) en Smile on For Me (2024), die een donker universum schetsen zonder hermetisch te zijn, met een voorliefde voor gespannen refreinen en ruwe klanklandschappen. Actief op het podium maakt Keo deel uit van het Londense circuit van gitaarbands, terwijl hij een duidelijke identiteit behoud die geworteld is in zijn Engelse afkomst en een directe aanpak van het rockformaat, tussen introspectieve uitbarstingen, ritmische nervositeit en de zoektocht naar een evenwicht tussen ruigheid en leesbaarheid.