Grégoire Jokic

Na zijn opleiding aan het conservatorium ontwikkelt Grégoire Jokic een solo-project dat zich beweegt tussen hedendaags piano en melodische elektronica, met een nauwgezette aandacht voor texturen, ruimte en de opbouw van de stukken. Voordat hij deze koers insloeg, speelde hij in rock- en jazzbands — een achtergrond die nog steeds de ritmische soepelheid en de organische inslag van zijn composities voedt. De ontdekking van de muziek van Jon Hopkins en Max Cooper betekende een keerpunt en bracht hem ertoe een persoonlijke taal te ontwikkelen waarin de piano een centrale plaats inneemt, soms nadrukkelijk aanwezig, soms vervlochten met een meer atmosferische klankmassa. Zijn muziek beweegt zich tussen heldere melodielijnen, zachte elektronica, ingehouden spanning en een soms melancholieke tonaliteit. Hij heeft dit kader ook verruimd door zang aan sommige composities toe te voegen, met zijn eigen stem en via incidentele samenwerkingen zoals met Nina Versyp of Heroe. Op het podium zet dit repertoire de dialoog tussen pianospel en elektronische compositie voort in een sobere, directe vorm.