Cockney Rejects

In het East End van Londen geboren, vormden de Cockney Rejects zich in 1978 in het kielzog van de meest directe Britse punk, met een droog, snel geluid geworteld in een straatimaginaire verbonden met het Londense arbeidersleven. Rond zanger Jeff Geggus en gitarist Mick Geggus droeg de band bij aan de opkomst van de Oi!-scene, een term die vaak wordt gekoppeld aan hun nummer 'Oi, Oi, Oi' uit 1980. De Cockney Rejects bouwden een repertoire rondom de stad, voetbal, confrontaties en sociale spanningen, met directe refreinen en een no‑nonsense schrijfstijl. Na de EP Flares & Slippers in 1979 brachten Cockney Rejects in 1980 Greatest Hits Vol. 1 en Greatest Hits Vol. II uit, gevolgd door The Power and the Glory in 1981. Daarna ontwikkelde hun stijl zich richting hardrock op The Wild Ones (1982), Quiet Storm (1984) en Lethal (1990). Sterk verbonden aan West Ham United namen de Cockney Rejects ook 'I'm Forever Blowing Bubbles' op, een cover geassocieerd met de Londense club. Na meerdere splitsingen en reünies hervatte de band vanaf 1999 duurzaam zijn activiteiten en voegde aan de discografie Out of the Gutter (2002), Unforgiven (2007), East End Babylon (2012) en Power Grab (2022) toe.