Baba Zula

Verankerd in Istanbul halverwege de jaren 1990 ontwikkelde Baba Zula een vorm van Anatolische psychedelica die traditionele Turkse muziek, dub, experimentele rock en elektronische accenten vermengt. Opgericht rond Murat Ertel en Levent Akman na de ervaring met de groep Zen, functioneert Baba Zula als een open kern, vaak aangevuld door wisselende instrumentalisten en zangers, wat een bewegelijke esthetiek tussen improvisatie en gestructureerde composities voedt. De eerste internationale zichtbaarheid van Baba Zula kwam met de soundtrack van de film „Tabutta Rövaşata“ in 1996, gevolgd door studioalbums als „Duble Oryantal“ (2005), „Gecekondu“ (2010), „34 Oto Sanayi“ (2014) en „Derin Derin“ (2019), waarin hypnotische ritmes, thema’s uit Anatolische plattelandsmuziek en verwijzingen naar de psychedelische scene van de jaren zeventig samenkomen. Op het podium kiest Baba Zula voor lange instrumentale vormen en een performatieve inslag, waardoor ze zowel in onafhankelijke rockkringen als op festivals voor wereldmuziek en elektronische cultuur passen. Samenwerkingen met Alexander Hacke en producer Mad Professor en hun verschijning in Fatih Akins documentaire „Crossing the Bridge: The Sound of Istanbul“ hebben de verankering van de band op het snijvlak van Turkse, Europese en diasporaculturen versterkt.