Chanson Plus Bifluorée

Geboren in Montpellier in 1985 uit de samenkomst van de duo’s Le Gong du Balayeur en Le Mécanophone, heeft Chanson Plus Bifluorée sinds het begin een werk ontwikkeld dat gericht is op humoristische liedkunst, parodie en vocale polyfonie. Aanvankelijk samengesteld uit vier leden zette de groep haar pad voort als trio met Michel Puyau, Sylvain Richardot en Xavier Cherrier. Chanson Plus Bifluorée bouwt haar identiteit op rondom omzwervingen van klassiekers uit de Franse chanson, originele composities en variaties in stijlen die lopen van varieté tot pastiche van oudere of theatrale vormen, met een belangrijke nadruk op podiumoptredens en musikhall. Al in het einde van de jaren tachtig werd de groep opgemerkt en vestigde zich begin jaren negentig in Parijs, waar ze onder meer optrad in l’Européen, de Olympia, Casino de Paris, Bouffes-Parisiens, de Alhambra en het Festival d’Avignon, terwijl ze breed toerde door Frankrijk. Het oeuvre omvat onder meer Chanson plus bifluorée à l’Européen (1991), Pourquoi les girafes ? (1992), Jobard (1994), Au bilboquet des planètes (1999), Peinture à carreaux (2005), La plus folle histoire de la chanson, de la préhistoire au slam… (2009), Le Grand Casting (2014), À table ! (2018) en Au revoir et merci ! (2021). Gedurende de voorstellingen heeft Chanson Plus Bifluorée ook een facet ontwikkeld dat gericht is op het jonge publiek en projecten die humor, covers, originele teksten en het doorgeven van het repertoire mengen.