Akiyo

Geboren in Guadeloupe eind jaren zeventig staat Akiyo tegelijk in de geschiedenis van het carnaval van Pointe-à-Pitre en in die van gwoka, waarvan de groep de ritmes, trommels en de populaire verankering oppakt om deze om te zetten in een collectieve vorm van straat en later podium. Gevormd als culturele beweging in 1984 onder de naam Mouvman Kiltirèl Akiyo ontwikkelt Akiyo muziek die gebaseerd is op gwo ka’s polyritmes, Kreolse zang en een parade‑energie die carnavaleske traditie, sociaal protest en identiteitsuitdrukking met elkaar verbindt. De dynamiek van het collectief, gedragen door een groot aantal percussie‑ spelers, zangers en leiders, is opgebouwd rond figuren als Marcel Lollia alias Vélo, Michel Halley, Joël Nankin, Jean-Pierre Coquerel of François Ladrezeau. Na zijn straatachtige begin creëert Akiyo tegen het eind van de jaren tachtig een scenische versie en publiceert Mémoires in 1992, gevolgd door Mouvman in 1993, Dékatman in 1995, A de men pou démen in 1998 en Yè, Jòdi, Dèmen in 2012. Zowel in Guadeloupe als in de metropool heeft Akiyo ook uitwisselingen ontwikkeld met andere formaties, met name Carré Manchot, terwijl hij een esthetiek behoudt die gericht is op percussie, responsorial gezang en mas‑vormen.