Samoe Bolshoe Prostoe Chislo

Opgericht in Sint-Petersburg in de mid-2000s rondom Kirill Ivanov met het elektronische duo Yelochnye Igrushki, Samoe Bolshoe Prostoe Chislo, vaak afgekort SBPCh, heeft sindsdien geëvolueerd tussen elektronische muziek, indie rock, ambient, abstracte hiphop en experimentele pop. Het project trok aanvankelijk de aandacht met een Russische gesproken woord op textures die dicht bij IDM liggen, voordat het geleidelijk zijn palet uitbreidde met meer nummers, gitaren, organische ritmes en gedeelde vocalen. Na een eerste titelloos album uit 2007 en daarna S.B.P.C.H. Orchestra in 2008, verfijnt de groep een meer collectieve vorm op Flëshka in 2011, Lesnoy orakul in 2012 en Ya dumayu, dlya etogo ne pridumali slovo in 2014. In de loop der jaren heeft Samoe Bolshoe Prostoe Chislo meerdere muzikanten zien komen en gaan, terwijl het nog steeds gedreven werd door Kirill Ivanovs schrijven en door een benadering die de intimiteit van de tekst, oblique melodieën en bewegende productie verenigt. De komst van Zhenya Borzykh in de formatie markeerde een nieuwe, meer poppy-fase, hoorbaar op My ne spali, my snilis (2018) gevolgd door Naverno, tochno (2019), vóór de albums Vsyo ravno (2020), Nichego bolshe net (2022) en Zhivotnye pyut iz luzh (2024). Tussen groepsconcerten, openere podiumformaten en sporadische samenwerkingen met kunstenaars uit de Russische indie-scene heeft Samoe Bolshoe Prostoe Chislo een eigenzinnig traject opgebouwd, op het kruispunt van lied, elektronische experimenten en gesproken woord vertelkunst.