Clara Schumann

Geboren Clara Wieck in Leipzig in 1819 en overleden in Frankfurt in 1896, behoort Clara Schumann tot de Duitse romantiek als pianist, componist, pedagoog en uitgever. Door haar vader Friedrich Wieck vroeg werd ze opgeleid en begon ze als kind een virtuoze carrière in Europa en maakte ze haar opwachting in de grote concertzalen van Leipzig, Wenen, Parijs, Sint-Pietersburg of Londen. Haar repertoire evolueert van een briljant pianistisch spel, gekenmerkt door de gebruiken van de negentiende eeuw, naar een groeiende nadruk op Beethoven, Bach, Chopin, Mendelssohn, Robert Schumann en Brahms, waardoor ze bijdraagt aan een nieuw model voor het concert. Gehuwd met Robert Schumann in 1840, blijft Clara Schumann een essentiële uitvoerende artieste ten bate van het gezinsinkomen, terwijl ze de muziek van haar echtgenoot verdedigt en daarna diens nalatenschap overdraagt. Als componiste laat Clara Schumann onder meer de Vier Polonaises op. 1 (1831), het Pianoconcerto in A-moll op. 7 (1837), het Pianotrio op. 17 (1847) en de Drie Romances voor viool en piano op. 22 (1856), geschreven in een dense, lyrische en gestructureerde romantische stijl. Vanaf 1878 doceert Clara Schumann aan het Dr. Hoch’s Conservatorium in Frankfurt, waar haar pedagogische werk een veeleisende praktijk van interpretatie en van de muzikale tekst voortzet.